هائپرسومنيا (ناول: باب ارڙهون)
ماريه کي پنھنجي ماءُ ڏانھن وئي ٻه ڏينھن ٿي ويا ھئا… ۽ عبدالرحيم باغيچي ۾ ويٺي چانھه پي رھيو ھو،
Read Moreماريه کي پنھنجي ماءُ ڏانھن وئي ٻه ڏينھن ٿي ويا ھئا… ۽ عبدالرحيم باغيچي ۾ ويٺي چانھه پي رھيو ھو،
Read Moreکيس ان گهري خاموشيءَ مان جيڪي پلئه پيو ھو، سو حيران ڪندڙ ھو. ھن سوچيو ھو ته: ماڻھوءَ جي ذھني
Read Moreان وقت ماريه بورچي خاني جي صفائي ڪري رھي ھئي، جنھن کي ڏسندي ئي منيزه وڏي آواز چيو: “توکي چيو اٿم ته، ھڪ نوڪرياڻي رک!”
Read Moreڪي ڏينھن سندس دل اداس رھي ھئي، ھو خاموش رھجي ويو ھو. ماريه سمجهي رھي ھئي ته، کيس بي اولاديءَ جو غم آھي، جيڪو کيس کائي رھيو آھي، پر کيس پنھنجي صحت جي پريشانيءَ سان پکين جو به الڪو ھو.
Read Moreھڪ ڀيرو ٻيھر ساڳي حالت ۾ اچڻ کانپوءِ عبدالرحيم اڪثر سوچيندو ھو ته، اھا ھڪ پکي ۽ ٽن ٻلين واري پينٽنگ سندس ذھن تي ايڏي سوار ڇو آھي، جڏھن ماريه اھا پينٽنگ خريد ڪري آئي ھئي ته، ھن لائونج ۾ لڳائي ڇڏي ھئي، ھو جڏھن به پنھنجي بيڊروم مان نڪرندو ھو ته، سندس نظر بي ساخته ان ڏانھن کڄي ويندي ھئي… ۽ پوءِ ڪو احساس کيس گهائي ويندو ھو.
Read Moreھو ماريه جي واپس اچڻ کان ٿوري ئي دير پھرين سجاڳ ٿيو ھو، ھن گهر جي لائونج ۾ ھڪ پيڪ ٿيل پينٽنگ ڏٺي، جنھن کي کولي ڏٺائين ته، اھا ساڳي آخري پينٽنگ ھئي، جنھن کي ڏسڻ کان پوءِ پاڻ نمائش اڌ ۾ ڇڏي ھليو آيو ھو.
Read Moreماريه کي واپس گهر ايندي ايندي رات ٿي وئي ھئي، ھوءَ عبدالرحيم لاءِ پکين جي زندگيءَ بابت ڪِيو ميڪلير جو لکيل ڪتاب Birds, Arts Life A year of observation وٺي آئي ھئي.
Read Moreعبدالرحيم جي زندگيءَ جا ڏينھن اداسيءَ ۾ گذري رھيا ھئا، ويڳاڻپ کيس ڪنھن وبا جيان لڳي وئي ھئي… ھو بي ترتيب ٿي ويو ھو، کيس پنھنجي بي ترتيبيءَ کان مونجهه ٿيڻ لڳي ھئي،
Read Moreٻن ڏينھن کان پوءِ، جڏھن ماريه واپس آئي ته، عبدالرحيم پنھنجي ڳوٺ وڃڻ جو فيصلو ڪري چڪو ھو. ان صبح جو ٻلين واري خواب ڏسڻ سان کيس پنھنجي ڳوٺ جي ڳھر ٿي پئي ھئي،
Read Moreماريه ۽ منيزه اڃا ڪانفرنس مان واپس نه آيون ھيون، رات جو دير تائين عبدالرحيم پنھنجي ماضي قريب تي غور ڪري رھيو ھو… ھو ھڪ تسلسل سان ڏينھن، مھينا ۽ منظر پروڙي رھيو ھو.
Read More