شاعرينئون شاعري July 15, 2025 Zahida Abro حُسين جي عَظمتپروفيسر مشتاق مھراِحسان دينِ حَق تي، ڪيڏو حُسين جو آاِسلام جو ھي چَرچو، صَدقو حُسين جو آحَق ۽ حُسينيت اڄ، ھَم مَعنيٰ لفظ آھنحَق ساڻ گَڏ ئي کَڻبو، نالو حُسين جو آيَزيد جي حڪومت، ھُئي چار ڏينھن مُشڪلپَر نانءُ تا قيامت، رَھڻو حُسين جو آڪيڏي نه آ فضيلت، شَبير جي نَسَب جينَبين جو پيشوا خود، نانو حُسين جو آجنھن وَقت ٿا اُچاريون، دِلڙي ٺري پوي ٿينالو ته ڪِيڏو پيارو، مِٺڙو حُسين جو آمشتاق ڀَل ته ڪنھنجو، ڪھڙو به آ عَقيدوشيدائي دِل سَچيءَ سان ھُوندو حُسين جو آ***غزلسيد عزير احمد “عزير” علويگلن جو کارو پرين پيارولڳي ٿو اڀ تي قطب ستاروحسين پڻ آ، ذھين پڻ آ،گلن ۾ جيئن گل گلاب ياروخمار واريون اکيون سدائين۽ وار ڪارن سان آھ نياروقرار دل جو بھار من جوگلابي چھرو لڳي سونھاروڇڏي نه سک ڏک ۾ ڪڏھن اڪيلوٿي پاڻ منھنجو سڄڻ سھارونه خط سنيھو نه ڪال آئياڱڻ نه آيو ڪو جيءَ جيارونصيب اعليٰ! نه بخت بالانه ڀاڳ پنھنجو اٿئي ڀلارونه چھچٽو ٿي چمن ۾ چوڏسلڳو بلاشڪ عجب نظاروپڙهي ڏسو ڀل غزل سموروغزل سڄو آ ڌيان وارونه دم دلاسو ڏين ٿا مون کي“عزير” ابتر ٿي حال سارو.***ڪهرام ڪربلا ۾۔۔۔۔ڪنيز فاطمه درسمغموم فضا آ، سوڳ اڄ آسمانمحزون چنڊ آ، روڄ اڄ آسمانمصطفيٰ مديني، مرتضيٰ نجف ۾لڙڪ لاڙين سڀ، شور اڄ آسمانفرش تي فرياد، اھو ھُل عرش تيڪھرام! ڪربلا! گوڙ اڄ آسمانماتمي فرشتا، نبي پڻ ويڻ ڪنحسينن ڏنو سر، خبر اڄ آسمانڀٽائي، قلندر، انبياء، اولياءمصروف عزا، پڻ سوز اڄ آسمانايندي سائڻ گھُري ‘دعا’ پُرسو ڏيوخون آلودہ ٿئو، سُرخ اڄ آسمان***…وفات حسرت آيات…غزلشاعر محمد اڪرم پنھنور(ياد فيض حيدري) رحمت برڪت اسان تي تون شفقت ھئينفيض سارو اسان لاءِ تون فيض ھئينتو ساٿ پرين پھرين شوال ھئيننٿو ماکي مکڻ ۽ مِڙ مال وڻينڏيئي منجھه اسان لاءِ تون تيل ھئينگردش فلڪ جي الائي ھوا ڪھڙي لڳيماڻھو بازارون ته ويا ڪک پن بدلجيھئا چئونرا چمن اسان لاءِ تون حيات ھئينسرھو تو سان اڃان آ مڪتب مسجد ۽ خيالٿيا معمور تو فيض ٻڍا ٻار ۽ زالاوندھ منجھه اسان لاءِ تون لاٽ ھئينامام خطيب تون نڪاح خوان ھئينشرع جي راھ ۾ ته سدا تون رھنما ھئينگناھن منجھه اسان لاءِ تون ڍال ھئيناگھا عالم بڻيا نظر تو ڪرم ھٿانفيض جا صاحب ڪر فيض اڪرم مٿانعاصي حيدر ٽنڊي تي تون شفقت ھئين***غزلاسد انڙھِي رُوحُ ڇَڏيندو تَن، ساميءَ ۾ لَھِي وڃبوجُڙيا ھُون اگر جَڳَ ۾، يَرَ نيٺِ ڊَھِي وڃبوھِيءَ جُوءِ ملڻَ جِي آ، ھِيءَ جُوءِ جُدائيءَ جِيھُنَ پارَ پِياري ڏي، ھِڪَ ڏِينھُن ڪَھِي وڃبوھِت ميڙَ ۾ مَلُھه ماڻُھو ، اڳتي ته اڪيلو آگمنام گگن ويندي، ھر گَسُ به گَھِي وڃبوتنھا نه رُڳو مان ھِڪُ، تنھا ته ڪُٺا ڪيئيھر مرضُ محبّتَ ۾ ، ھر دردُ سَھِي وڃبواشعارَ گواھ ٿيندا، ڪو ڪيرُ ھُيو ڪھڙواظھار اکر بڻجي، ورقن ۾ رَھِي وڃبومٽّيءَ جِي مٺا مُورتَ، صُورتَ به ته ڇا سيرَتَوارِيءَ جِي مُٺِي بَڻجِي، ھٿڙي مان وَھِي وڃبوتاريخَ جِي تختيءَ تي، ڪردارُ ڪري ڪوئيسَڏُ سوڀَ سَبَقُ بڻجي، ڪو ٺاھُ ٺَھِي وڃبو.***وائيآتم دراوڙاجائي ساندياسِ،؟نيڻين تنهنجا عڪس مون..!تصوَرَن ڳراٽڙيون،پاتيون ناهن تون،نيڻين تنهنجا عڪس مون..!هنئين ٽوڪيا آرزو،اندر رُڳُ آنهون،نيڻين تنهنجا عڪس مون..!پپل ڇانوَء ٿيون هيون،لُڪَ ۾ تو ٻانهون،نيڻين تنهنجا عڪس مون..!عشق ڪري ويو پاڻ کي،وحدت جون واٽون،نيڻين تنهنجا عڪس مون..!*** Post Views: 307
