زماني جا ڪجهه منظر اهڙا هوندا آهن، جيڪي ڏسڻ ۾ ته معمولي لڳندا آهن، پر انهن جي اندر هڪ وڏي ڪهاڻي لڪل هوندي آهي. شهر جي ڪنهن به مصروف چوڪ تي بيٺل پيٽرول پمپ، گاڏين جي ڊگهي قطار ۽ ماڻهن جا بيقرار چهرا، اهي سڀ جيتوڻيڪ جديد دور جي هڪ خاموش داستان جا ورق آهن. پيٽرول جي هڪ ڦڙي ۾ اڄ جو سڄو تمدن قيد آهي؛ اهو رڳو ڦڙو نه آهي، پر زماني جي معاشيات، سياست ۽ انساني بيچينيءَ جو عڪس آهي. ڪڏهن زماني جي قوتن جو مرڪز سون جا خزانا هوندا هئا، پوءِ صنعتن جا ڪارخانا بڻيا ۽ هاڻي تيل جا کوهه دنيا جي تقدير لکن ٿا. ڌرتيءَ جي پيٽ ۾ لڪل ڪاري پاڻياٺ تي اڄ سڄي دنيا جي سياست جا پاڇا پکڙيل آهن. اها عجيب ڳالهه آهي ته ڌرتيءَ جي اندرين اونداهيءَ مان نڪرندڙ اهو ڪارو گهاٽو مادو انسان جي شهرن کي روشني ڏئي ٿو، پر ساڳي وقت سندس زندگيءَ ۾ هڪ نئين قسم جي غلامي به پيدا ڪري ڇڏي ٿو. اسان جي سماج ۾ جڏهن پيٽرول جي قيمت وڌي ٿي، تڏهن اهو رڳو هڪ خبر نه هوندي آهي؛ اهو ته گويا زندگيءَ جي رفتار تي لڳل هڪ نئون ٽيڪس هوندو آهي. صبح جو مزدور جڏهن ڪم تي وڃڻ لاءِ رستو وٺي ٿو، تڏهن هن جي کيسي ۾ رکيل ڪجهه سڪا به ڄڻ ٿڪجي پون ٿا. ٽرانسپورٽ مهانگي ٿي وڃي ٿي، بازار جا اگهه بدلجي وڃن ٿا ۽ عام ماڻهوءَ جي روزمره جي زندگيءَ ۾ هڪ نئون بار شامل ٿي وڃي ٿو. اهو به هڪ الميو آهي ته پيٽرول جي قيمتن جو فيصلو گهڻو ڪري انهن ميزن تي ٿيندو آهي، جتي عام ماڻهوءَ جي آواز جي گونج به نه پهچندي آهي. عالمي مارڪيٽن جا انگ، ڪرنسيءَ جا لاها چاڙها ۽ پاليسين جا ڳوڙها حساب اهي سڀ گڏجي هڪ اهڙي ڪهاڻي لکن ٿا، جنهن جو انجام عام ماڻهوءَ جي زندگيءَ ۾ ظاهر ٿيندو آهي. ڄڻ ته ڪنهن پري شهر ۾ کنيل هڪ فيصلو، ڪنهن غريب مزدور جي چلهي جي باهه تي اثر انداز ٿي وڃي ٿو.
