شمع سان منهنجو واسطو گذريل ڇهن مهينن کان آھي، جڏهن هوءَ پنهنجو جوائننگ آرڊر کڻي هن شھر جي مين گرلس هاءِ اسڪول پهتي هئي. اينٽري ٽيسٽ سٺي پوزيشن سان پاس ڪري ماستريءَ جي نوڪري پنهنجي محنت سان حاصل ڪئي اٿس. انتهائي خوبصورت هجڻ سان گڏ خدا پاڪ کيس سھڻي سيرت سان به نوازيو آھي… نج ٻھراڙيءَ جي ڇوڪري هوندي به ڏاڍي پراعتماد ۽ کل مُک فرض شناس ۽ بهادر ڇوڪري آھي… عمر جي ٻاويهين بهار ۾ پهتل منهنجي هن پياري سهيلي شمع جو ڳوٺ ھن شھر کان ويهارو کن ڪلو ميٽرن جي فاصلي تي آھي، جتان هوءَ روزانو ڳوٺ مان شھر پڙھڻ ايندڙ ٻين ڇوڪرين سان گڏ رڪشا ۾ چڙھي شھر ۾ پڙھائڻ اچي ٿي. شمع اسڪول جي سڄي اسٽاف مان صرف مون سان ئي گھڻو فري آھي. آئون به کيس پنهنجي ڀيڻ سمجھي عزت ڪندي آھيان… شمع کي مون ڪڏهن به ٻين ماسترياڻين جيان اسٽاف روم ۾ فضول ويهي ڪچھري ڪندي ناهي ڏٺو، جيڪو به ڪلاس خالي ڏسندي آھي ان ۾ ھلي ويندي آھي ۽ صرف پڙھائڻ ۾ مَگن رهندي آھي اها سندس خوبي آھي يا خامي آھي اهو آئون به سمجھي ناهيان سگھي…؟؟ اسان جو گھر شھر ۾ اسڪول جي بلڪل ويجھو آھي، پر ڪافي ڀيرا چوڻ باوجود به هوءَ منهنجي گھر تائين به ناهي هلي، بس اسڪول ۽ گھر… آئون اڪثر سوچيندي آهيان ته شمع پنهنجو پاڻ کي ايترو مصروف ڇو ٿي رکي، آخر سندس اندر ۾ اهڙيون ڪي اذيتون ۽ پيڙائون آھن جن کي هُوءَ ڪنهن به طرح پاڻ تي حاوي ٿيڻ نٿي ڏئي…!؟ آئون ساڻس مذاق ڪندي کيس مس ڪتابي چئي انهيءَ ڳالھ تان ٽوڪيندي آھيان، پر موٽ ۾ سدائين مرڪي چوندي آھي ته “يار ماريا اسان هتي ڇا لاءِ ٿا اچون…؟” پاڻ ئي سوال ڪري پاڻ ئي جواب ۾ چوندي آھي ته “پڙھائڻ ٿا اچون سو آئون پڙھايان ٿي بس…!” ڪڏهن ڪڏهن بريڪ ٽائيم دوران اسين ٻئي سهيليون الڳ وڃي ڪنهن ڪلاس ۾ ويهنديون آھيون ۽ اسڪول جي پوڙھي پٽيوالي خميسي، جنهن کي اسڪول ۾ سڀ ماما چوندا آھيون ان کي چئي چانھ بسڪوٽ گھرائي ڪچھري ڪندا آھيون… انهن ڪچھرين ۾ ئي شمع پنهنجي باري ۾ فقط ايترو ئي ٻڌايو آھي ته پنهنجي ڳوٺ جي پهرين ڇوڪري آھي جيڪا پنهنجي محنت سان پڙھي سرڪاري نوڪريءَ تائين پهتي آھي سندس پيءُ يار محمد جيڪو ڳوٺ ۾ يارو سڏجي ٿو سو روينيو ۾ ڪوٽار جي نوڪري ڪري ڪجهه سال پهرين رٽائر ٿي ويو آھي… کيس هڪ پُٽ ۽ ٻن نياڻين جو اولاد ٿيو، سڪندر سندس وڏو ڀاءُ آھي ان کانپوءِ ساحره سندس وڏي ڀيڻ جيڪا ڄائي ڄم کان ٽنگن کان معذور آھي…
