مصر هڪ اهڙو معاشرو هو، جتي عورت کي اهو سماجي، معاشي ۽ قانوني مرتبو حاصل هو، جيڪو ان دور جي ڪنهن ٻئي معاشري ۾ نظر نٿو اچي. انهيءَ نقطهءِ نظر ۾ اڪثر اهو سوال اٿي ٿو ته ڇا مصر ۾ انساني قرباني جو رواج هو. عورت جو وڪرو ۽ خريد ٿيندي هئي ۽ عورت کي ايترا حق ڇو حاصل هئا. انهن سمورن سوالن جا جواب مصر جي تهذيبي سڃاڻپ، ان جي مذهب ۽ ان جي غير قبائلي مرڪزيت تي مشتمل معاشرتي نظام ۾ لڪيل آهن. مصر ۾ انساني قرباني مذهبي عبادت جو حصو نه هئي. مصري مذهبي ڪتاب، مندرن جا چٽ يا ڀتين جي تصويرن ۾ انسان کي قرباني جي طور تي پيش ڪرڻ جو ذڪر نٿو ملي. البته شروعاتي شاهي دور ۾ بادشاهن جي قبرن سان گڏ ڪجھ درٻارين يا نوڪرن جون قبرون ملن ٿيون، جنهن کي محقق ساٿي قرباني سڏين ٿا، مگر اهو قطعي ناهي ته اها باقاعدي قتل تي مشتمل قرباني هئي يا رضاڪاراڻو عمل هو. اهو عمل به مختصر عرصي ۾ ختم ٿي ويو ۽ مصري مذهب تي مستقل طور تي صرف جانورن جي قرباني جو رويو رهيو. عورت جي حوالي سان مصري معاشرو ان دور جي ٻين معاشرن کان بلڪل مختلف هو. آزاد عورت جو وڪرو ۽ خريد قطعي نه ٿيندي هئي. ڇو ته ان کي مڪمل قانوني حيثيت حاصل هئي. هوءَ جائيداد به خريد ڪري سگهندي هئي ۽ وڪڻي به سگهندي هئي. عدالت ۾ ڪيس داخل ڪري سگهندي هئي. معاهدا تحرير ڪري سگهندي هئي ۽ ايستائين جو پنهنجي شادي ختم ڪرڻ جو حق به رکندي هئي. خريد ۽ وڪرو صرف غلام عورتن تائين محدود هو، جيڪي جنگي قيدي يا معاشي مجبورين جي سبب کان غلامي ۾ آيل هيون. عورت جي اها غير معمولي سماجي ۽ قانوني حيثيت محض اتفاق نه هئي، بلڪه ان جي پٺيان اهي تهذيبي بنياد هئا، جيڪي مصر کي سڄي دنيا کان ڌار ڪندا هئا. سڀ کان اهم ڳالھ اها آهي ته مصر قبائلي معاشرو نه هو. نيل جي ڪناري محدود، گڏ ۽ مسلسل آباديون هئڻ جي ڪري اتي قبيلا وجود نه رکندا هئا.
