گونگو صدف بتول ٽالپر
منهنجي اڳيان عجيب منظر آھي،
ماڻهو هيڏانهن هوڏانهن ڀڄندا پيا وتن.
هر طرف روئڻ جا آواز آھن.
خيال آيو: ڌماڪو هو ته پوءِ چوطرف قيامت جهڙي افراتفري ڇو آھي؟
صحافي هڪٻئي کان بريڪنگ نيوز ريس کٽڻ لاءِ مون کان سوال مٿان سوال پيا ڪن.
مان بلڪل چپ آھيان.
“صدمي ۾ دماغي توازن وڃائي ويٺو آھي.”
“شايد ويچارو گونگو آهي.”
آسپاس بيٺل ماڻھو همدرد لهجي ۾ تبصرا پيا ڪن.
منهنجون نظرون رت جي دُٻن،
انساني ماس جي ذرن ۽ عضون تي ڀٽڪن پيون، سوچان پيو،
“انهن ۾ منهنجو پٽ ڪھڙو آھي؟”
