سياسي انارڪيون ۽ فاشٽ گيريون اڳواڻن کي پاڻ ئي ٻوڙي ٿيون رکن ته اتي انهن جي سياسي پارٽي جي مهڙ واري شڪل به مَٽائي ۽ مِٽائي ٿيون وڃن. سياست ۾ مورثيت به معنيٰ ٿي رکي، وري سياست ۾ شخصي پسنديدگي ۽ اقربا پروري به سياسي، مذهبي ۽ لساني پارٽين جي پائيداري جون ضامن به هجن ٿيون. جون 2020 ۾ جڏهن اسلام آباد ڪورٽ عمران خان کي انٽرا پارٽي جي اليڪشن جو چيو هو ته هن همراهه نابري واري ڇڏي هئي، ڪورٽ جو اهو اعتراض هو ته عمران خان هڪ ئي وقت ٻه عهدا سنڀالي نٿو سگهي. جيل ۾ رهي پاڻ وري ان ڳالھ تي بيٺا ته هاڻي انٽرا پارٽي چونڊون ٿيڻ گهرجن ۽ ٿي ويون، پر عمران خان هاڻي نه وزيراعظم رهيو نه ئي پارٽي چيئرمين، پر هاڻي ته عمران خان جي پارٽي پوزيشن به ڪجھ ناهي، بشريٰ بيبي به ڀلي ڪيتري به ڪوشش ڪري، پر اها ڪوشش پوءِ به هڪ شخص جي باري ۾ سمجهي ويندي، جيڪي پارٽي جا ڪارڪن ۽ وزير پي ٽي آءِ جي پارٽي ڇڏي ويا آهن ۽ هاڻي جيڪي آهن، اهي 24 نومبر واري ڌرڻي ۾ نظر نه آيا، پر رڳو ڪي پي جي ڪارڪنن همت ڪئي ۽ پي ٽي آءِ ۽ انهن جا سر ڦٽيا ڪارڪن روڊن تي نڪري آيا ۽ انهن پنهنجي جنون ۾ سرڪاري مال کي دشمن جو مال سمجهي ڊاھ ڊوھ ڪئي، پر دال نٿي ڳرين. ڳالھ اها به حيرت جهڙي آهي ته هر دفعي ڪي پي وارا اسلام آباد جي روڊن تي جيڪي سياسي تماشا ٿا ڪن، انهن جو انت ناهي، ان ڪري ته عمران خان جي حڪومت وڃڻ کانپوءِ ڪي پي جا سِر ڦٽيا ڪارڪن ورَن ۾ هٿيار کڻي به اسلام آباد جي روڊن تي لهي ٿا اچن ۽ رياستي طاقت سان مهاڏو اٽڪائي ٿا ويهن، انهن جي دماغ ۾ اهو به آهي ته رياست جيئن چئي تيئن نه ڪندا، پر جيئن هي چون تيئن رياست ڪندي ويندي ان ڪري ته هنن جي ڳالهين جي شروعات ۽ اختتام رڳو عمران خان جي جيل مان رِهائي آهي جيڪي ممڪن ناهي. هاڻي واري صورتحال ۾ عمران خان کي ٻاهرين ملڪن جي آڇ ٿي سگهي ٿي ته هو في الحال ملڪ ڇڏي، پر جي هن همراھ کي ڪنهن صورت جيل مان آجو ڪيو ويو ته هي پنهنجي جنگ وڙهندو، ڇو جو هن ڪڏهن به عام خلق جي جنگ ناهي وڙهي ۽ نه ئي هن ڪڏهن ماضيءَ ۾ ڪا عوامي سياست به ڪئي آهي.
