نئون

1994ع جو زمانو ھو جڏھن انڊين فلم “اي لو اسٽوري 1942” آئي  ۽ ان جي ھڪ گاني “اڪ لڙڪي ڪو

منھنجو بابا: آئون جڏھن به پنھنجي پيءُ کي ياد ڪيان ٿو ته ھو مون کي ميز تي لکندي ۽ پڙھندي

”مان به ڀوتن، شيطانن ۽ راڪاسن جون تصويرون ٺاھڻ وارو آهيان.“ خبر ناھي ته ڇو، پر جيئن ئي مان تَڪيچي

هونئن ته سڄو ملڪ ڪافي عرصي کان دهشتگرديءَ جو شڪار آهي، جنهن جي ڪري عوام ۽ حڪومت سخت مشڪلاتن کي

پلاسٽڪ آلودگي آهستي آهستي جديد دنيا جي سڀ کان سنگين ماحولياتي بحرانن مان هڪ بڻجي چڪي آهي. ڀرجي ويل ڪچرا

دنيا جتي نيون ايجادون ڪري ترقي يافته ٿي رهي آهي، اتي اسين بيحسيءَ جون سڀ حدون پار ڪري چڪا آهيون.