شاعرينئون شاعري June 14, 2025 Zahida Abro ساحر راهونِرِتڪيءَ جا نيڻ ڳوهيل، گيت ڪنهن گُلفام ۾،چاندني بيخود نپي وئي آ، اڌيڪي جام ۾.سنگ تراشي چنڊ ڪئي آ، يا ته هيرڻ جي پنن تي،مُسڪرايو جڳ مصور، آھ گهري مام ۾.ذائقو چهري به چکيو رُوپُ جي آ ڌُوپ جو،دل وِڪاڻي دلرُبا جي دلڪشن جي دام ۾.سانوڻيءَ سيلابيو آ ريت جو درياھُ يا،تو نِهاريو مئي فروشڻ کيپ ٿي آ خيام ۾.ڀروسو ڪهڙي به طرح، ناهي بارش ۾ رهيو،مون رکي مِٽيءَ جي خوشبُو سانورا آ سام ۾.ڳاٽ تنهنجي کي ڳراٽي، لام انب پاتي جڏهن،ساڙ ۾ ٿي رکِ صبح، دُونهن ڀڙڪيو شام ۾.هانءَ ۾ هلڪي چڀن آ، ساھ آهن سرڪشيون،ويڙهجي ويٺي اچي هُوءَ، ماٺِ جي احرام ۾.وهڪرا ويساھ جا سڀ، خودڪشيون ساحر ٿيا،شهد جو ميٺاج مِليو آ ڪڙي بادام ۾.***باباءِ سنڌ حيدر بخش جتوئيپروفيسر مشتاق مھروفا جو پيمبر ھو باباءِ سنڌصداقت جو پيڪر ھو باباءِ سنڌڊنو ڪين جيڪو ڏمر ڏاڍ کانسو مرد قلندر ھو باباءِ سنڌسياست ته ھن جي ھئي بي مثلادب جو به گوھر ھو باباءِ سنڌڪيو جنھن “جيئي سنڌ” جو نعرو بلندسو سھڻو سخنور ھو باباءِ سنڌرکي انسيت ھن “دريا شاھ” سانسنڌوءَ جو ثناگر ھو باباءِ سنڌھو مظلوم ھارين جو ھڏ ڏوکي ھواٻوجھن جو آڌر ھو باباءِ سنڌقيادت به جنھن تي ڪري ناز ٿياھو قومي رھبر ھو باباءِ سنڌ***صدام ٻپڙڪالھه مون، رومي جرنل مارڪ اينتوني۽ مصر جي راڻي ڪليوپٽرا جي محبت ڪھاڻي پڙھيجنھن مونکي سوچڻ تي مجبور ڪري ڇڏيو،ڪھاڻي جي آخر ۾،ٻئي پاڻ کي قتل ڪري ڇڏن ٿا.تاريخ به اھو ئي ٻڌائي ٿي.پر مان سوچيان ٿو،ڪٿي ايئن ته ناھي؟جيڪي سلطنت کي ناس ڪرڻ آيا ھئا،انھن ئي ٻنھن کي قتل ڪري ڇڏيو ھجي؟۽ تاريخ ۾ انھن جي موت کي خودڪشي جو نالو ڏنو ويو ھجي؟ميدان جنگ جي مٽيءَ ۾ دفن لاش ڄاڻين ٿاته قتل کي خودڪشي چوڻتاريخ جي پراڻي روايت آھيپر سوچڻ جي ڳالھه اھا آھي ته،اهي تاريخ لکندڙ ڪير آھن؟قديم دور کان جديد دور تائين،سموري تاريخ درٻاري تاريخ رھي آھي،بادشاھن ۽ جابرن ھميشهپنھنجي مفادن کي سامھون رکي تاريخ لکرائي آھي.پنھنجي عظمتن جا ڪوڙا داستان قلم بند ڪرايا آھن.پنھنجي محبت جا ڪوڙا قصا لکرايا آھن.۽ ھنن پنھنجو پاڻ کي رحم دل سڏرايو آھي،۽ مظلومن کي ظالم، باغي ۽ غدار لکرايو آھي.جتي تاريخ درٻاري ھوندي آھياتان جو ادب ۽ شاعري به درٻاري ھوندي آھي.۽ مونکي اھڙي درٻاري ادب کان سخت نفرت آھي.منھنجا دوست، ھي وقت،عشق جا ڪوڙا رومانوي قصا ٻڌڻ ۽ ٻڌائڻ جو وقت ناھي،۽ انھن قصن مان لطف اندوز ٿيڻ جو وقت ناھي،ھي وقتسوچڻ جو وقت آھي،ھي وقت وھمن ۽ وسوسن کي ٿڏي ڇڏڻ جو وقت اھيھي وقت حقيقتن سان اکيون ملائڻ جو وقت آھي.ھي وقت سچائيءَ کي بي خوف ٿي قبولڻ جو وقت آھي،ھي وقت محبت جي عظمت کي بحال ڪرڻ جو وقت آھي،ھي وقت زنجيرون ٽوڙڻ جو وقت آھي.***ايمن جمالياي منھنجي ڌرتي،تون ته سڀني جي جيجل ماءُ آهين،پوءِ توسان ائين ڇو ٿو ٿئي؟تنهنجن ئي پاليل ٻچن ماناُٿي توکي زخمي ڪن ٿا؟اي جيجل ڌرتي،اهي ڀوتار،اهي وردي وارا،اهي ڪرسي جا پوڄاري،تنهنجي ساهن کي وڪڻي،تنهنجي مٽيءَ تي ناپاڪ قدم رکن ٿا.تون ماٺ آهين، پر مان نه ٿي رهي سگهان،تنهنجي پڪار منهنجي رت ۾ گونجي ٿي.اهي جيڪي توکي وڪرو ڪن ٿا،جيڪي تنهنجن ٻچن کي بي درديءَ سان مارين ٿا،اهي تنهنجا نه آهن.اي منهنجي ڌرتي،اڄ التجا ڪريان ٿي،ته تون به انهن کي پاڻ کان ڌڪاري ڇڏ،ڇاڪاڻ تهتون پيار آهين،تون صداقت آهين،۽ اهي تنھنجا ويري آهن، ظالم آهن، ويساهه گهاتي آهن.***چوسٽاڄام محبت علي سهتوکَسِيو تو اسان کان، اسان جو وطن آ، لٽيو لاش ناھي، لٽيو ويو ڪفن آ،اسان جي ته دردن سندي دانھن آهي،وطن سان ڪفن سان لَٽيو ويو دفن آ—-موري ۾ ماريا تو مزدور ھاري،عرفان، زاھد ھئا سورھ لغاري،جن حقن لاءِ لڇيو،حقن جو پڇيو پئي،ڪٺئي ڇو انھن کي شمرا شڪاري.***اظھر عليرات جي رھزن رستن ۾پيو تنھنجي راھ نھاريان!ڪو سڏڙو ڏي ڪا سانت ڇڄيھر وار پيو توکي پڪاريان!آ خواھش تنھنجي چپڙن تانڪي پيار جا پوپٽ اڏاريان!من ڪومايل اچ توکي مانسيني تي ئي سمھاريان!تنھنجا ڳل چمان، تنھنجا چاھ چماناچ تنھنجا وار سنواريان!*** Post Views: 272
