ٿر سنڌ جو اهو خطو آهي، جتي هڪ پاسي پسماندگي ۽ شديد غربت آهي ته ٻي پاسي مارو ماڻهو روزگار جي ڳولا ۾ پنهنجا اباڻا پٽ ڇڏي بئراجي علائقن ڏانهن لڏپلاڻ ڪري نڌڻڪائي واري زندگي گذارڻ تي مجبور آهن. بک، اڃ ۽ ڏکن ۾ پلجندڙ هي علائقو جڏهن وسڪاري جو موسم ڏسي ٿو ته ڄڻ هن ڌرتيءَ تي زندگيءَ جون مسرتون موٽي اچن ٿيون. برسات ٿرين لاءِ رڳو پاڻي نه، پر خوشيءَ جو پيغام آهي. ڪڏهن گهٽ ته ڪڏهن وڌ، پر هر سال ايندڙ وسڪارو مارو ماڻهن جي اميدن کي تازو ڪري ٿو. هاڻي جڏهن ننگر پارڪر تائين روڊ ٺهي ويو آهي ته وسڪاري ۾ سموري سنڌ مان سياح ٿر ڏانهن ڇڪجي اچن ٿا. مٺي جو مشهور تفريحي ماڳ “گڊي ڀٽ” وسڪاري ۾ هزارين ماڻهن جي رونق سان ڀرجي وڃي ٿو. گيسٽ هائوس، جيمخانا ڪلب، پارڪ، هوٽل ۽ دڪانن جي تعمير کانپوءِ هاڻي هتي ميلا لڳن ٿا. ٻارن جا جهولا، هوٽلون، کاڌي پيتي جا ريڙها ۽ مانڊڻيون اهڙو ماحول پيدا ڪن ٿيون، ڄڻ بر ۾ بازاريون لڳي ويون هجن، پر وسڪاري کانپوءِ هڪ سنگين مسئلو پڻ جنم وٺي ٿو. لينڊ مافيا چراگاهن ۽ گئوچرن تي قبضا ڪري رهي آهي، جتي اڳ چوپائي مال لاءِ چراگاهه هوندا هئا، اتي هاڻي ڀٽ پوکيا پيا وڃن. حڪومت جي بي ڌياني سبب ٿر جي معيشت لاءِ حياتيءَ جي حيثيت رکندڙ چراگاهه آهستي آهستي ختم ٿي رهيا آهن، جنهن سان چوپائي مال ۽ مارو ماڻهن جي روزگار کي وڏو خطرو آهي. ٿر کي فطرت جو اوپن ميوزم سڏيو وڃي ٿو. چوماسي ۾ جڏهن ڌرتي سائي چادر اوڍي ٿي، گجگوڙ ۽ بجليءَ جا چمڪا منظر بدلائي ڇڏين ٿا. سانوڻي جي مند ۾ جڏهن واءُ ۾ هڳاءُ هوندو آهي ته چوپايو مال پاڻ ڇنايو واپس ٿر ڏانهن موٽي اچي ٿو. ٿري ماڻهو به نوڪريون ڇڏي پنهنجن اباڻن ڳوٺن ۾ اچي ٿانيڪا ٿين ٿا.
