لائبريري هميشه صرف ڪتابن سان ڀريل عمارتون نه رهيون آهن. اهي علم جو ذخيرو، تخليق جو مرڪز ۽ تجسس، سکيا ۽ ذاتي واڌاري لاءِ پليٽ فارم آهن. تاريخ شاهد آهي ته لائبريرين انساني تهذيب ۾ اهم ڪردار ادا ڪيو آهي. سڀ کان پراڻيون ڄاتل لائبريريون قديم ميسوپوٽيميا ۾ تقريبن 2600 قبل مسيح ۾ موجود هيون، جتي مٽي جا تختا محفوظ، درجا بند ۽ رڪارڊ ڪيا ويا. اليگزينڊريا جي لائبريري، جيڪا مصر ۾ ٽئين صدي قبل مسيح ۾ قائم ٿي، منظم علم ۽ فڪري خواهش جي علامت طور مشهور ٿي. تنهن هوندي، جديد معنى ۾ پهرين عوامي لائبريري بعد ۾ 1608 ۾ نورويچ، انگلينڊ ۾ قائم ڪئي وئي، جنهن عام ماڻهن لاءِ علم تائين پهچ کي ممڪن بڻايو. اڄ آمريڪا ۾ دنيا ۾ سڀ کان وڌيڪ لائبريريون آهن، 116,000 کان وڌيڪ عوامي، اڪيڊمي، اسڪول ۽ خاص ڪيٽيگرين ۾، جيڪو ڏيکاري ٿو ته لائبريريون تعليم، تحقيق ۽ ڪميونٽي زندگي ۾ ڪيترو اهم ڪردار ادا ڪن ٿيون. پاڪستان، جيڪو 240 ملين کان وڌيڪ ماڻهن جو ملڪ آهي، لائبريرين کي سکيا، تحقيق ۽ ذاتي واڌاري لاءِ اهم اوزار طور تسليم ڪري ٿو. جڏهن ته ملڪ ۾ قومي، صوبائي ۽ ضلعي سطح تي ڪيتريون ئي لائبريريون موجود آهن، انهن جي ورڇ، انفرااسٽرڪچر، ۽ ڊجيٽل پهچ اڻ برابري واري آهي. لاهور، ڪراچي، ۽ اسلام آباد جهڙن وڏن شهرن ۾ ڪجهه سٺي طرح ترتيب ڏنل ادارا موجود آهن، پر اڪثر ضلعي سطح تي مڪمل فعال لائبريريون نظر نٿيون اچن. شهرن ۾ به جتي لائبريري موجود آهي، ڊجيٽل وسيلن، انٽرنيٽ ۽ اي-ڪتابن تائين رسائي اڃان تائين محدود آهي، جيڪو نوجوانن جي سکيا جي ذريعن کي محدود ڪري ٿو. لائبريري صرف ڪتابن رکڻ لاءِ ڪا جاءِ ناهي، پر اها سکيا، جدت ۽ سماجي رابطن جو مرڪز به هوندي آهي. پاڪستان ۾، لائبريريون ڪيترن ئي مقصدن لاءِ ڪم ڪن ٿيون. اهي شاگردن ۽ محققن کي اهم ڪتابن ۽ وسيلن کي مهيا ڪرڻ جو سبب بڻجن ٿيون. مطالعي لاءِ پر سڪون ۽ محفوظ جڳهه فراهم ڪن ٿيون ۽ وڌندڙ طور تي ڊجيٽل خواندگي ۽ ٽيڪنالاجي جي تربيت جا مرڪز بڻجي رهيون آهن. جڏهن دنيا تيزيءَ سان علمي معيشت ڏانهن وڌي رهي آهي، اهڙي وقت ۾ اعتبار جوڳي معلومات ۽ ڊجيٽل ٽولز تائين رسائي نوجوانن لاءِ لازمي ٿي وئي آهي.
