سياست هاڻي رڳو مفروضن تي وڃي بيٺي آهي، ماڻهن ۾ پريشاني هاڻي اها ناهي ته ڪير ويهندو، پر جيڪو به ويهي اهو بس حڪومت هلائي ۽ ماڻهن جي مسئلن جو حل ڪڍي ۽ ماڻهن کي مشڪلاتن مان ٻاهر ڪڍي ان ڪري ته نگران حڪومت جنهن طريقي سان حڪومت ڪري وئي، جنهن طريقي سان پيٽرول جون قيمتون گھٽائي وئي ان طريقي سان شايد هنن کي به ڪا ڳالھه سمجھه ۾ اچي ان ڪري ته هنن جيڪي واعدا ڪيا هئا اهي سڀ شل ساڀ پون، ان ڪري ته سياستدانن جا واعدا ۽ شاديءَ کان اڳ ڪيل واعدا هڪجھڙا هوندا آهن. اسٽيبلشمينٽ کي تڪڙ ناهي، پر اها تڪڙ ضرور آهي ته 29 فيبروريءَ کان اڳ اهي سڀ پارٽيون سڀ معاملا طئي ڪري سيٽون، وزارتون ۽ بجيٽون ورهائي ونڊي شيون ممڪن ڪري سگهن. هاڻي ڀلي نوازشريف وزيراعظم نه ٿئي، شهبازشريف کي وزيراعظم بڻائين، بلاول وزير خارجه ٿئي يا آصف علي زرداري صدر ٿئي، ڪي پي جي حڪومت پي ٽي آءِ کي ملي، پنجاب ۾ نون ليگ اڪثريت سان حڪومت جوڙي وڃي ۽ سنڌ ۾ پيپلزپارٽي حڪومت جوڙي، پر ايم ڪيو ايم کي ايڪٽو ڪري هڪ نه کٽندڙ رنڊڪ ضرور وڌي آهي، جيڪا شيون خراب ڪندي ۽ شهر ۾ بي چيني وڌي ويندي. اها به مهرباني حافظ صاحب جي جنهن کي ايم ڪيو ايم وارا پاڻ من ۽ عن مڃن ٿا، ايم ڪيو ايم وارن ته شهر ۾ “شڪريه حافظ صاحب” جا بينر به هڻي ڇڏيا آهن. ايم ڪيو ايم وارا ته سواءِ انهن عسڪري ادارن جي غيبي مدد جي ڪنهن کي دم نه هو ته ايم ڪيو ايم اليڪشن کٽرائي سگهن يا بلوچستان ۾ به هيل پيپلزپارٽي ۽ نون ليگ گڏ حڪومت جوڙينديون، باقي رهيو ڪي پي ان ۾ پي ٽي آءِ کي ڪنهن ٻي پارٽيءَ سان ڪوليشن ڪرڻو پوندو، اهي سڀ حڪومتون جڙي به وڃن، پر ڏکيائي اها به آهي ته آزاد اميدوارن کي اسپيشل سيٽون ناهن ملنديون، ان ڪري پي ٽي آءِ کي ڪنهن مرڪز جي پارٽيءَ سان صلح نامو ڪرڻو پوندو. مذهبي گروهن سان صلح ناما ڪري پي ٽي آءِ جا آزاد اميدوار پنهنجي دال نه ڳاري سگهندا يا ائين ڪرڻ سان اهي پي ٽي آءِ وارا اسٽيبلشمينٽ سان اڃا به ٽڪر ۾ ايندا جيڪا شيءِ رياست ۽ ملڪي روايتي سياست جي صحت لاءِ صحيح ناهي. ان ڪري پي پي سان ملن يا نوازشريف سان ملن يا اهي آزاد اميدوار پنهنجا اگهھ مقرر ڪري ڪنهن جا به ٿي وڃن، پر آزاد حيثيت ۾ هي اپوزيشن ۾ نه ويهي سگهندا.
