نئون

ڌرتي جيڪا ڌڻين جي ديس، دريائن جي دلڪشي ۽ دامنِ فطرت جي دلربائيءَ سان سينگاريل هئي، اڄ عالمي ماحولياتي گدلاڻ

هن ڌرتيءَ کي هميشه محبت، همدردي، ڀائيچاري ۽ انسانيت جي علامت سمجهيو ويندو رهيو آهي، پر افسوس سان چوڻو پوي

جتي علم جا دروازا کليل هجن، اتي خوف جا پاڇا نه هجڻ گهرجن ۽ جتي خوف راڄ ڪري، اتي علم

وڻن ۽ ٻوٽن جو وجود انسان کي اهو احساس ڏيارين ٿا ته زندگي صرف ساھه کڻڻ جو نالو ناهي، پر

عورت ذات کي صدين کان بيڪار ۽ عقل جي انڌي سڏيو ويو آهي. ڪڏهن بيوفا ته ڪڏهن بداخلاق جا مهڻا

سنڌي سماج هجي يا عالمي معاشرو، عورت کي هڪ مڪمل انسان طور تسليم ڪرڻ بدران اڪثر ڪري کيس رڳو جنس