مار! هيئن به ٿيندو آ

مار! هيئن به ٿيندو آ

منور علي ڪيهر

ڪرم حسين کي ڪالهه بدن ۾ ساڻائي هئي، پيٽ ۾ وڪڙ پئي پيس. باٿ روم مان خالي موٽي پئي آيو، قبضي محسوس ڪري رهيو هو. گهرواريءَ چيس “واڻئي ڊاڪٽر کان سُئي هڻائي اچ” “ٺيڪ آهيان هرو ڀرو سُئي ڇو هڻايان، واڻيو هڪ سُئي هڻندو ته ٽي چار شيشيون به کڻائيندو، ٽي چار سئو ته ضرور وٺندو”. ڪرم حسين ڊاڪٽر جي شڪايت ڪندي ڪن لاٽار ڪئي.

“پٽ هي وٺ ڏهه رپيا ٻه پڙيون اسپغول جون دريا خان جي دڪان تان وٺي اچ” ڪرم حسين ڏهن رپين جو نوٽ ڪڍندي ننڍڙي دينو کي ڏنو“بابا مون کي به ته ڏهه رپيا شيءَ لاءِ ڏيو نه”!. نيمو نوٽ جهلي پيءُ جي اڳيان بيهي رهيو “وٺ تون به ڏهه رپيا مڙندين ڇا”! ڪرم حسين درياهه دلي ڏيکاريندي چيو.

هڪ اسپغول جي پڙي ٿڌي پاڻيءَ جي گلاس ۾ ملائي پي ڇڏيائين. رات جو سمهڻ مهل ٻي پڙي ٿوري کنڊ ملائي پي ڇڏيائين، پيٽ جا وڪڙ ته في الحال ختم ٿي ويس. صبح جو گهرواريءَ چيس “لاڙڪاڻي مان گهر لاءِ سودو وٺي اچ، هت ته هيڪوڻ جو ٻيڻ تي سودو ڏين ٿا. ها! ها! ڪالهه کان تيل به ختم ٿي ويو آهي” گهرواري يادگيريون ڏياريندي چيس. “ڀلا رات مون کي کچڻي اڻڀي رڌي ڏني هئي ڇا؟ مان به چوان ته چانور صفا گنڊو لڳا پيا هئا”! ڪرم حسين شڪايت ڪندي زال کي چيو. “ڇو! توکي اڻڀي کچڻي ڇو رڌي ڏيندم ادي آمل کان هڪ ڪوپ تيل جو اڌارو وٺي آئي هئس” سندس زال صفائي پيش ڪري مڙس کي ورندي ڏني.

ڪرم حسين جي لاڙڪاڻي وڃڻ لاءِ دل ئي نه پئي ڪيس پر گهر جي سودي خاطر موٽرسائيڪل ڪڍي لاڙڪاڻي روانو ٿيو. دودائيءَ جي مقام کان ٿورو اورتي پيشاب ڪرڻ لاءِ موٽرسائيڪل روڊ کان هيٺ ڪَچَ تي بيهاري، پيشاب پئي ڪيائين پيٽ ۾ وٽ پئجي ويس، روڊ کان هيٺ لهي جو جهنگڙو هو، اتي لهي جهنگ جي خيال خاطر لهي ويو. روڊ تي ڪنهن موٽرسائيڪل واري بريڪ هنئي، خيال ٿيس ته متان هيٺ لهي اچي، تنهنڪري کنگهر ڪيائين، ايتري ۾ موٽرسائيڪل جي چالو ٿيڻ جو آواز ڪن تي پيس “شايد پيشاب ڪرڻو هوندس اڳتي هليو ويو” ڪرم دل ۾ سوچيو. جهنگ جو خيال پورو ڪري، ڀترن سان استنجو ڪري ٻاهر آيو، ڏسي ته سندس موٽرسائيڪل موجود ڪونه هئي، ٻي موٽرسائيڪل بيٺي هئي، پر ڏسڻ ۾ سندس موٽرسائيڪل کان سٺي ۽ نئين ماڊل جي هئي. هيڏي هوڏي ڏسي موٽرسائيڪل چالو ڪيائين، چاٻي موٽرسائيڪل ۾ ئي لڳل هئي، پر موٽرسائيڪل ته پنڪچر هئي.

سامهون روڊ تي نهاريائين ته پري ڪو موٽرسائيڪل سوار لاڙڪاڻي وڃي رهيو هو، خير پنڪچر موٽرسائيڪل تي چڙهي آهستي آهستي پيٽرول پمپ جي ڀرسان پهتو ته سندس موبائل تي رنگ اچي رهي هئي، هڪ هٿ سان پنڪچر موٽرسائيڪل ڪيئن هلائي. تنهنڪري موٽرسائيڪل تان لهي موبائل کيسي مان ڪڍي ڏٺائين ته نيو نمبر هو. الو ڪيائين ته ڪنهن ماڻهو چيس “ادا پريشان نه ٿي تنهنجي موٽرسائيڪل مون مشتاق پنڪچر واري وٽ پهچائي آهي، مون کي موت حياتي جهڙو ضروري ڪم هو …… هلو هلو ٻڌين پيو نه”! “هائو ٻڌان پيو” مان مختصر ورندي ڏني مانس. “تون مون واري موٽرسائيڪل مشتاق وٽ رکي، پنهنجي گاڏي ڪاهي وڃجانءِ! هلو! هلو!! ۽ مشتاق کي چئجانءِ ته پنڪچر ڳنڍي ڇڏي” “پر ادا تون ڪير آهين” مون کانئس پڇيو، پر همراهه موبائل بند ڪري ڇڏي.

مان مشتاق وٽ پهتس ته برابر مون واري گاڏي اتي بيٺي هئس “هيءَ مون واري موٽرسائيڪل تو وٽ ڪير ڇڏي ويو” مشتاق کان پڇيم “سائين مان نه سڃاتو همراهه کي ڏاڍي تڪڙ هئي، رڪشي واري کي روڪي رڪشا ۾ روانو ٿي ويو “مشتاق پنهنجي مخصوص ٻاتي لهجي ۾ ڳالهايو”. “سائين رڪشا تي چڙهڻ مهل چيائين ته پويان همراهه اچي پيو گاڏي ان کي ڏجانءِ”. مشتاق لفظ لفظ ڪري ڳالهائي رهيو هو، ڄڻ لفظ سندس نڙيءَ ۾ ڦاسي پيا هجنس. ڪرم حسين وائڙو ٿي ويو ۽ پنهنجي منهن ڀڻڪيائين “مار هينئن به ٿيندو آ”.

Leave a Reply

Your email address will not be published.