زندگي ڪڏهن ڪڏهن اهڙا منظر ڏيکاري ٿي، جيڪي نه صرف ياد رهي وڃن ٿا، پر دل تي نقش ٿي وڃن ٿا. ۽ جڏهن اهو سفر تيل ۽ گئس جي شعبي ۾ هجي، ته هر لمحو، هر ڏينهن هڪ الڳ ڪهاڻي بڻجي وڃي ٿو، بهادري، قرباني، محبت ۽ اميد جي ڪهاڻي.
اها ڳالهه اُن وقت جي سچي عڪاسي هئي، جڏهن اسان 35 ڏينهن جي روٽيشنل ڊيوٽيءَ تي هئاسين. دور دراز هنڌ، گرم موسم، ميزائيلن جون خبرون، ۽ ڌنڌ ۾ ويڙهيل مستقبل، پر ان سڀ جي باوجود، اسان جي دلين ۾ محبت هئي، پنهنجن لاءِ، پنهنجي ڌرتيءَ لاءِ، ۽ انهن اميدن لاءِ، جيڪي اسان کي هر صبح نئين حوصلي سان جاڳائينديون هيون.
نوجوانيءَ جي بي فڪريءَ مان نڪري، وقت سان گڏ انسان پنهنجي اندر جي خاموشي ٻڌڻ لڳي ٿو. ذميواري، صبر، ۽ مستقبل لاءِ ڪجهه ڪرڻ جو جذبو اندر ۾ ڳاٽ کڻڻ لڳي ٿو. ۽ جڏهن دور ويٺل خاندان جي ياد، ٻارن جون مرڪون ۽ ماءُ جي دعائون دل ۾ هونديون، تڏهن ڪم محض نوڪري نه رهندو، اهو هڪ مشن بڻجي ويندو آهي.
انهن ڏينهن دوران، ايران ۽ اسرائيل وچ ۾ ڇڙيل تڪرار هر هنڌ جي خبرن جو حصو هو. پر اسان لاءِ، اهو صرف خبر نه، پر هر پل جي حقيقت هئي. ڪنٽرول روم جون اسڪرينون، الارم جا سگنل، ۽ ساٿين جي اکين ۾ ڇپيل بيچيني، سڀ ڪجهه ذهن ۾ تصويرن جيان نقش ٿي ويو.
جڏهن ٽرمپ چيو ته، “تاريخ ان جنگ کي 12 ڏينهن واري جنگ طور ياد ڪندي،” ته اسان لاءِ اهي ٻارهن ڏينهن هڪ پورو دؤر لڳا. پر پوءِ به، دل جو آواز هڪڙو هو:
“هي سڀ ختم ٿيندو، ضرور ختم ٿيندو.”
۽ جڏهن جنگبنديءَ جو اعلان ٿيو، ته دل ڄڻ وري ڌڙڪڻ لڳي. اها نه صرف خبر هئي، اها اسان لاءِ واپسيءَ جو گيت هئي، روح جي تازي هير هئي. جهاز جي اڏام، فقط جسم جي موٽ نه، پر جذباتي فتح هئي.
انهن 35 ڏينهن اسان کي سيکاريو ته زندگي اڳڪٿيءَ قابل ناهي، پر حوصلو ان کي خوبصورت بڻائي ٿو. ڪم صرف ڪم نه، پر نسلن لاءِ اميد جو بنياد آهي.پري هجڻ، پيار کي گهٽ نٿو ڪري، اهو جذبي کي وڌائي ٿو.
اسان، جيڪي تيل ۽ گئس جي دنيائن ۾ پري پنهنجا فرض نڀائي رهيا هئاسين، رڳو ملازم نه هئاسين. اسان اُن ڪهاڻي جا ڪردار هئاسين، جتي خوف کان نه ڀڄيو ويو، پر حوصلي سان ان جو مقابلو ڪيو ويو. جتي فرض سان عشق ڪيو ويو، ۽ جتي اميدن جي اُڏام جاري رهي.
۽ آخرڪار، جڏهن اسان جهاز ۾ ويٺا، واپسيءَ جي راهه تي، دل مان فقط هڪ آواز نڪتو:
“اسين رڳو ڪم ڪندڙ نه هئاسين، اسين پنهنجي جذبن، پنهنجي حوصلي، ۽ پنهنجي محبتن جا فاتح هئاسين.”
هي 35 ڏينهن هئا، هي هئا اسان جي دلين تي لکيل تاريخ، مزاحمت، محبت، ۽ جيئڻ جي اصل معنيٰ سان ڀرپور ڏينهن هئا.
زندگي ڪڏهن ڪڏهن اهڙا منظر ڏيکاري ٿي، جيڪي نه صرف ياد رهي وڃن ٿا، پر دل تي نقش ٿي وڃن ٿا. ۽ جڏهن اهو سفر تيل ۽ گئس جي شعبي ۾ هجي، ته هر لمحو، هر ڏينهن هڪ الڳ ڪهاڻي بڻجي وڃي ٿو، بهادري، قرباني، محبت ۽ اميد جي ڪهاڻي.
