پاڪستان سميت سنڌ جو سماج هن وقت هڪ انتهائي سنگين نفسياتي بحران مان گذري رهيو آهي، پر افسوس جو هن بحران ڏانهن نه رياست جو سنجيده رويو آهي ۽ نه ئي سماج ۾ گهربل شعور موجود آهي. نفسياتي مريض اڄ به علاج، تحفظ ۽ همدردي بدران جهالت، وھم پرستي ۽ سرڪاري لاپرواهي جو شڪار آهن. نتيجي طور ذهني بيمارين جو مسئلو ڏينهون ڏينهن وڌي رهيو آهي، جڏهن ته متاثر فرد اڪيلو ۽ لاوارث بڻجي رهيو آهي. نفسياتي علاج جي شديد کوٽ، غربت ۽ تعليمي شعور جي اڻاٺ سبب ماڻهو اڄ به ذهني بيمارين جو علاج اسپتالن بدران مزارن، ڌاڳن، تعويذن ۽ جعلي پيرن فقيرن وٽ ڳولهين ٿا. طبي ماهر اهڙن غير سائنسي طريقن جي سخت مخالفت ڪن ٿا، ڇو ته اهي نه رڳو بي اثر آهن، پر مريضن جي حالت وڌيڪ خراب ڪن ٿا. مزارن تي نفسياتي مريض گرمي، سردي ۽ برسات جهڙين موسمي سختين کي برداشت ڪرڻ تي مجبور هوندا آهن، اتي کين غير انساني رويي کي منهن ڏيڻو پوندو آهي، جتي انهن جي عزت نفس کي مختلف طريقن سان مجروح ڪيو ويندو آهي ۽ نه ئي آرام ۽ انساني وقار سان رهڻ جون سهولتون هونديون آهن. انساني حقن لاءِ ڪم ڪندڙ تنظيمون مزارن تي نفسياتي مريضن سان ٿيندڙ ورتاءَ کي انساني حقن جي کليل ڀڃڪڙي قرار ڏين ٿيون. ڪيترين ئي درگاهن تي مريضن جي پيرن ۾ وڌل زنجيرون صرف جسماني اذيت نه، پر ذهني تشدد جي بدترين شڪل آهن. ان جي باوجود پاڪستاني سماج ۾ اڃان تائين اهڙيون روايتون موجود آهن، جتي مزارن کي وھمن، بيمارين ۽ روزمره جي مسئلن جو حل سمجهيو وڃي ٿو، جڏهن ته ذهني بيماريون هڪ باقاعدي طبي مسئلو آهن، جن جو علاج صرف ماهر نفسيات ڪري سگهن ٿا.
