تاريخ جا صفحه صرف واقعن جو مجموعو نه، پر طاقت جي مسلسل ۽ بي رحم عبارت جا داستان آهن. جيڪڏهن ڪائنات جي ڇاتيءَ تي هٿ رکي سندس دل جي ڌڙڪن ٻڌي وڃي ته اتي ڪنهن الهامي صحيفي جو پڙاڏو ٻڌڻ کان اڳ “طاقت” جو نعرو ٻڌڻ ۾ ايندو. اهو پهريون ۽ آخري مذهب آهي جنهن ڪڏهن به زوال جو ذائقو ناهي چکيو. ڇو ته ان جو وسيلو ٻاهر ناهي، بلڪه انسان جي جبلت وارين اونهائين ۾ لڪل آهي. انساني تاريخ ۾ طاقت ۽ محبت جي ٽڪراءَ سدائين وڏين المين کي جنم ڏنو آهي. محبت ايثار گهري ٿي، جڏهن ته طاقت “انا” جو پورائو ڇاهي ٿي. جڏهن به محبت طاقت جي سامهون ڪر کنيو، انهيءَ کي يا ته چٿيو ويو يا پوءِ انهيءَ کي اقتدار جي حاصلات جو وسيلو بڻايو ويو. نفسياتي طور تي، محبت هڪ ڪمزوري آهي ۽ طاقت جو مذهب ڪنهن به قسم جي ڪمزوري کي گناهه سمجهي ٿو. ايستائين ته رشتن ۾ به،جنهن کي اسان محبت سڏيون ٿا، اتي اڪثر وقت ٻئي تي نفسياتي اثر حاصل ڪرڻ جو هڪ لطيف طريقو استعمال ٿئي ٿو، جتي محبت ڪمزوري اختيار ڪندي آهي، اتان کان طاقت جو ننگو ناچ شروع ٿيندو آهي ۽ جتي طاقت حد کان وڌي وڃي، اتي محبت جو ساهه ٻوساٽجي وڃي ٿو. تاريخ شاهد آهي ته تخت واري نشي جي لالچ ۾ پٽن پيءُ جي محبت ۽ ڀائرن رت جي رشتي کي انهيءَ طاقت واري “مذهب” جي ور چاڙهي ڇڏيو. دنيا جا سمورا تمام وڏا مذهب چاهي اهي امن جي پرچار ڪن يا عدل جي، انهن جي پکيڙ ۽ بقا جي پٺيان “طاقت” جو عنصر سدائين مرڪزي رهيو آهي. مذهب جيستائين صرف هڪ فلسفو رهي ٿو. اهو ڪمزور هوندو آهي، ليڪن جڏهن هن کي “طاقت” جو سهارو ملي ٿو ته اهو سلطنت بڻجي وڃي ٿو.
