ڪير صحيح آهي ۽ ڪير غلط آهي، ڪير رياست جي پٺڀرائي ۾ رڌل آهي يا ڪير عوام سان سچو آهي ۽ ڪير عوام سان سچو ناهي. جڏهن سياسي پارٽيون پاڻ اقتدار ۾ هجن ٿيون ته ڪير ڪنهن جي ڳالھ نٿو ٻُڌي ۽ ڪير ڪهڙي صوبي جي آڌار تي سياست ٿو ڪري، سو به هيل تائين قومي سياست ۾ بلڪل واضح ٿي چڪو آهي، پر اها ڳالھ به سمجھ کان بالاتر آهي ته احتجاج پي ڊي ايم جا صحيح هئا يا هاڻي جيڪي پي ٽي آءِ وارا ڪن ٿا اهي صحيح آهن، ڪرپشن جا ڪيس معاف ڪرائي وزيراعظم بڻجڻ صحيح آهي يا ڪيس وڙهڻ ۽ جيل ڪاٽڻ صحيح آهي، ماڻهو ته خير ورهائجي ٿا وڃن، پر اصولي سياست ڪرڻ وارا به ڄڻ لٺ ۽ چٺ ڏسڻ سان ڀڄي وائکا ٿي ٿا پون پوءِ عام خلق ڪاڏي وڃي. ڳالھ وري به پي ٽي آءِ جي ڪبي ته هنن جي سياست ۾ پائيداري، پختائي ۽ پڪائي ناهي، هنن جڏهن به سياست ڪئي آهي تڏهن هڪ شخص جي سياست ڪئي آهي، ان ڪري جو ڪي پي جا ماڻهو شخصيت پرستيءَ واري سياست ۾ لاڳيتو ورتل رهيا آهن. ان سبب خاص ڪي پي ڪي صوبي جي بي لغام ڪارڪن جي سياست رڳو عمران خان جي چوڌاري پئي ڦري، جيڏانهن عمران خان تيڏانهن ڪي پي ڪي جا ڪارڪن، پوءِ جيڪو ٿيو، هن دفعي ته پي ٽي آءِ جي ڪارڪنن (وزيرن) ته پاڻ ئي ليڪا ڪڍي ڇڏيا، ڇو ته ڳالھ گهڻي چٽي ٿي بيٺي جو 9 مئي کانپوءِ پنجاب جي سياست مان ڪيترا ڪارڪن (وزير) عمران خان جي لاءِ اٿي بيٺا ۽ ڪيترا لساني اثر ۾ ڪي پي مان نڪري نروار ٿيا ۽ خاص ڪارڪن جن جي مٿان عمران جو هٿ هو يا جن تي ناز ڪندو هو سي ڇڏي ڀڄي ويس، پر جيڪي به پنجاب جي پي ٽي آءِ جي سياست مان نڪري چڪا، اهي هاڻي سڀ جا سڀ سني ڪائونسل جا ميمبر آهن، اندر ئي اندر نون ليگ جا حامي آهن ۽ ڪيترائي پيپلز پارٽيءَ سان گڏ بيٺا آهن، ان ڪري جو پي ٽي آءِ جي سياست اصولن تي ٻڌل ناهي.
