ڪهاڻي: لائوڊ وارو فقير

اڪن فقير سوڙ پايو پنھنجي آستاني تي آھليو پيو هو. کيس پٽ اَجن زور پئي ڏنس ته اتي جُمن فقير اچي پھتو. “سلان ليڪم”، جُمن فقير چيو. اَڪن سوڙ مان ماليڪم سلام چيو، پٽنس به سلام جو جواب ڏنو. پٽ کان پڇائين ته ڪير آ ابا. پٽ چيس جُمن فقير آ. “اَڪن ميان چاڪ ته آھين، ايئن ويڙھيو سيڙھيو پيو آن!” جُمن فقير پنھنجا گودڙا لائوڊ لاھيندي پڇيس. “ھائو ڀلائي آ؛ بس سيءَ پاري کئون سوڙ کڻي مٿان وڌي اٿم،” اَڪن چيس.“اڄ ڀلا سير تي نه نڪتئو ڇا؟” جُمن پڇيو. “بس رات موٽياسين، دير ويل ھئاسين عندڻ سرڪار جي ميلي تي، سو ٿڪ ھو ڏاڍو… پوءِ چيوسين اڄ نٿا نڪرون،” اَڪن پيرائتو جواب ڏيندي چيس. “ھائو ٻيلي ھائو!” جُمن چيو “۽ ٻيو ماشُو به ميلي تي مليو” اَڪن حوال ڪيس. “ماشُو! سوجھـي ڳوٺ وارو؟” جُمن پڇيو. “ھا آ، ڦلڻ جو ڀاءُ” اَڪن چيو. “ماشُو ڪھڙا احوال ڪيا؟” جُمن پلال جي وھاڻي تي ٽيڪ ڏيندي پڇيس. “ساڳي پيءُ جي گلا ته ابو اسان جي لاءِ ڪجھ ڪري نه ويو؛ رھندو ڏاڏي واري زمين به کپائي ويو،” اَڪن ٻڌايو، پٽنس جا به سور پيو پٽي ته جريب زمين جو کپائي ويو آ دُبي (دبئي)” اَڪن مٿان چيو. جُمن پڇيس، “اتي دُبي ڇا ٿو ڪري؟” “ساڳيو پني ٿو،” اَڪن چيو. “پوءِ پنڻ لاءِ دُبي ڇو؟ پنڻ بس پنڻ آ، اتي پني يا ھتڙي پني” جُمن ھُون ڪندي چيو. اَجن چيو، “دُبي ۾ ڊالرا ھن ڊالرا!” اَڪن چيو، “اھو سور ته ماشُو پٽي پيو نه، ته چڱو جريبڙو ھو ڪجھه نه ڪجھه گذر سفر ٿيندو ھو… ھاڻي ته مان به پنان ٿو.” ماشُو به پنڻ لاءِ لائوڊ ورتو آ،” اَجن چيو. “زمين جي پئسن مان ھن کي صرف لائوڊ نصيب ٿيو پنڻ لاءِ، ماشُو سان جٺيون به وڏيون ٿيون…” جُمن چيو، “پنج سال کن ٿيندا جو کوتو ڀڄائي ويس ٿنڀي ڳوٺ مان؛ اتي ويو پنڻ؛ ھي ويٺو اوطاق تي وڻ ھيٺان؛ اچي ويس ننڍڙي؛ ڳوٺ جا ڇوڪرا کوتو ڪاھي لڪائي ڇڏيائونس؛ گھڻيون ئي دانھون ڪوڪون ڪيائين، ٿاڻي تي رپوٽ ڪٽرايائين، پر آڱوٺو! ٽي سال پورا گم ھو… ھاڻي خبر پئي آ ته وڏيري مصري کي پوليس اندر ڪيو آ، ان ماشُو جي رپوٽ تي ته مصري تي ماشُو فريادي آ ته ھن ماشُو جو کوتو چوري ڪيو آ.” جُمن ڳالھ جاري رکندي چيو، “پر چون ٿا وڏيري مصري ووٽن ۾ فارم ڀريو ھو عجب خان جي سامھون؛ اصل ۾ ان سزا ۾ ڦاسايو اٿنس! مٿئين ھفتي حاضري اٿس ڪورٽ ۾؛ اتي وڏيرو مصري پيش ٿيندو ۽ کوتو به ورائڻ لاءِ جج چيو اٿن.” اَجن چيو، “پر ساڳيو کوتو وري ڪٿان ملندو؟” “اڙي ٻالڙا! پوليس ڏس ته ڪٿان ٿي کوتو آڻي پيش ڪري ۽ وڪيل به ثابت ڪندو پاڻھين ته اھو ئي کوتو آ… پوءِ ڏس ڪيئن ٿي ڪورٽ وڏيري مصري کي ٽيپ ڏئي!”

اَڪن ٿو چويس “ھا، پر خبر ته ڏي جُمن فقير! ٻڌو آ تو به لائوڊ وتو آ؟” جُمن چيس، “جي پٽ، رَزن وٺي موڪليو آ.” چيائين، “ابا تون ڪراڙو ٿي ويو آن، ھاڻي ڳياڙي گھٽ ھڻ… پُٽھين ڪٿي ھوندو آ؟” اَڪن پڇيس. “ڪراچي،” جُمن چيس. “ھائو! ڪراچي ڇا ڪري؟” اَڪن پچيس. ھو به اتي پني پيو، ٻيو ڇا.” جُمن سگريٽ دکائيندي چيو. “الله جو شڪر آ، سٺو ٿو پني؛ مئو گنج ٿو ڪري… الله خوش رکيس؛ لائوڊڙو وٺي موڪليو ٿئين.” “اھڙو نيڪ اولاد رب سڀ کي نصيب ڪري”، جُمن ھلڪي لھجي ۾ اطمينان سان چيو. اَڪن به شوڪارو ڀري چيو، “ھا يار! بس الله خوش رکي ڇوڪرن کي، مڙئي ڪم پٽيو بيٺا ھن. اَجن به سٺو ٿو سير ڪري؛ اصل ڪيچ. “ڏي ته خبر جُمن! لائوڊ تي پنڻ جو مزو آھي؟” جُمن ٻھڪي چيس، “وڏو! ڳياڙي کان جند ڇٽي پئي آ… ھيڏانھن بٽڻ دٻ، پوءِ بس ويٺو پن، ڪم ئي سولو!” اتي سڀئي؛ اَڪن، اَجن، جُمن سان گڏ کلڻ لڳا. اَجن چيو پي کي، “ڪين ابا! تون کي به لائوڊڙو ڳنھي ڏيان؟” “نه نه! ماڻھين وري مو تي پئي چِڙي ته مئو ويو پنڻ کان به!” اَڪن پٽ کي چيو. “جُمن! پوءِ ماڙھو لائوڊ تي چِڙن ڪو نه؟” اَڪن پڇيس. “جُمن سگريٽ جا سوٽا ھڻندي چيو،” نه نه. باقي ڪالھ ٿوري ڦسري ٿي شھر ۾… اَڪن سرندي پڇيس، “سو ڪيئن؟” “بس ھوٽل ناھي گولائي تي؟” اَڪن چيو، “ھائو! جُمن ڳالھ وڌائيندي چيو؛ اتي مسيت به آھي. اتان ملان نڪتو، چوڻ لڳو  لائوڊ نه وڄاءِ، لائوڊ بند ڪر.” “مان چيومانس، مان ڇا ٿو ڪيان، مان فقير ماڙھو، بس پيو ٿو پنان… پر ملان بس ئي نه ڪري. نيٺ ٻين ماڙھن چيس فقير تو کي ڇاٿو ڪري؟” ڀرسان ويٺل اخبار واري چيس، “توھان پاڻ ايڏو لائوڊ رات ڏينھن وڄايو ٿا، پر ڪاوڙ وري فقير تي!!؟” ملان کڻي ڪئي چپ. اتي اچانڪ ڪتو آستاني اندر اچي ويو؛ جُمن فقير ڀري لٺ ٺوڪيس. ڪتو ڪوڪاٽ ڪندو دري مان ٽپ ڏئي وٺي ڀڳو. اَجن جو کليو ته اَڪن به ڦدي وات سان ٽھڪ جھلي نه سگھيو. جُمن به چپن ۾ مرڪندي چيو، “ڪتي جي بيحيائي ته ڏس!!؟” “جُمن! ملان لائوڊ کان جھلي ڇو پيو؟” اَڪن پڇيس. جُمن منھن گھنجي چيس، بس نه سھو!” اھو چئي جُمن گودڙي ۽ لائوڊ کنيو ۽ چيائين، “يار ھاڻي ھلون ٿا!” اَجن چيس، “چاچا ويھو، دُوڌ پَتِي ڪاڙھيان ٿو، پيالِي پيتيون وڃ!” “ھا، پر دير ٿي ٿيم؛ اِيجِي پئسا موڪلڻا ھن زاعڦان ڏي؛ فون مٿان فون آ؛ نت ٿيندو ڪِروڌ، وري ڪندي ڪراچي رَزن ڏي فون؛ اِيجِي پئسا ڪري جند ڇڏايان مھل سِر!” جُمن اھو چئي ھليو ويو. پٺيان اَجن ۽ اَڪن ھلڪو ھلڪو کلندا رھيا ته ملان جي باھ جُمن ڪتي مان واھ جو ڪڍي!

***