عمرڪوٽ جي آسمان تي ھن وقت ھڪ اھڙو “چنڊ” نظر اچي رھيو آھي، جيڪو خوشين جو نه، پر پريشانيءَ جو سبب بڻيل آھي. ھي ڪو عام چنڊ نه، پر مھانگائي جو چنڊ آھي، جنھن جي روشني ۾ شھر جا بازار، گھر ۽ گھٽيون به پريشانيءَ جي پاڇي ھيٺ اچي ويا آھن. روزمره جي ضرورت جون شيون، جيڪي ڪڏھن عام ماڻھوءَ جي پھچ ۾ ھونديون ھيون، ھاڻي آھستي آھستي عام ماڻھوءَ جي وس کان ٻاھر ٿينديون پيون وڃن. عمرڪوٽ جھڙي تاريخي ۽ ثقافتي شھر ۾ به مھانگائي جو طوفان ماڻھن جي زندگيءَ کي ڏکيو بڻائي ڇڏيو آھي. اٽو، کنڊ، تيل، ڀاڄيون ۽ ٻيون کاڌ خوراڪ جون شيون مسلسل مھانگيون ٿينديون پيون وڃن. مارڪيٽن ۾ خريداري لاءِ ايندڙ ماڻھو قيمتون ٻڌي حيران ٿي وڃن ٿا، ڄڻ ته ھر روز ڪا نئين قيمت مقرر ٿي رھي ھجي. بازارن جو منظر به عجيب ٿي ويو آھي. دڪانن اڳيان بيٺل ماڻھو سامان خريد ڪرڻ کان اڳ ڪيترائي ڀيرا سوچين ٿا. ڪڏھن ڪنھن ماءُ جي چھري تي فڪر جا پاڇا ڏسڻ ۾ اچن ٿا ته ڪڏھن ڪنھن مزدور جي اکين ۾ مايوسي. ماڻھو آسمان ڏانھن نھارين ٿا ته ڄڻ اھو مھانگائي جو چنڊ سندن حالتن جو مذاق اڏائي رھيو ھجي. اصل ۾ مھانگائي صرف انگن اکرن جو نالو ناھي، بلڪه اھو عام ماڻھوءَ جي زندگيءَ تي سڌو اثر وجھندڙ مسئلو آھي. جڏھن روزگار ساڳيو رھي ۽ خرچ وڌندا وڃن، تڏھن گھر ھلائڻ به وڏو امتحان بڻجي ويندو آھي. خاص طور تي مزدور، ھاري ۽ ننڍي آمدني وارا ماڻھو سڀ کان وڌيڪ متاثر ٿين ٿا. عمرڪوٽ ۽ ڪنري جي مارڪيٽن ۾ به ھاڻي اھا ڳالھه عام ٻڌڻ ۾ اچي ٿي ته “اڳي سئو رپين ۾ گھڻو سامان ملي ويندو ھو، ھاڻي ساڳي رقم ۾ ٿورو ڪجھه به نٿو ملي.” اھو جملو ھاڻي تقريبن ھر خريدار جي زبان تي آھي. ماڻھو چون ٿا ته جيڪڏھن اھڙي طرح قيمتون وڌنديون رھيون ته عام ماڻھو لاءِ زندگي وڌيڪ مشڪل بڻجي ويندي.
