عورت  مفڪر ۽ اسلام

عورت جيڪا دنيا جي آباديءَ جو اڌ کان وڌيڪ حصو آهي، پنهنجي وجود ۾ محبت، نرمي، ارادي، ايثار، شفقت ۽ قرباني جو هڪ مجسمو آهي. اسلام هن هستي کي نه صرف عزت ۽ احترام ڏنو، بلڪه هن جي حقن کي اهڙن مضبوط اصولن ۾ ٻڌو ته هوءَ تا قيامت تائين رستي جي روشني بڻي رهي.

اسلام جي پهرين دور ۾ ئي عورت کي اها عزت ۽ وقار ڏنو ويو، جيڪو هن کان اڳ ڪنهن ٻئي مذهب يا تهذيب ۾ نه ملي سگهيو هو. اسلام جي تعليمات ۾ عورت جي عزت ۽ احترام تي خاص زور ڏنو ويو آهي. اهو ئي سبب آهي جو جنت کي ماءُ جي قدمن ۾ رکيو ويو آهي.

اسلامي تاريخ ۾ جيڪڏهن اسان نگاهه وجهون ته حضرت خديجه رضه جي شخصيت سامهون نروار ٿي اچي ٿي، جنهن پنهنجي دولت ۽ وسيلن کي اسلام جي تبليغ لاءِ گهوري ڇڏيو، جيڪا صرف مال ۽ ملڪيت واري عورت نه هئي، بلڪه هڪ اهڙي عورت جو مثال آهي جيڪا پنهنجي دين جي لاءِ هر قرباني ڏيڻ جي لاءِ تيار آهي. حضرت عائشه رضه جي علمي ڄاڻ ۽ فقهي علم هن کي اسلامي تاريخ جي سڀ کان وڏي عالمه ۽ فقيهه بڻائي ڇڏيو.

 تابعين ۽ تبع تابعين جي دور ۾ به اهڙا مثال موجود آهن، جتي عورت پنهنجي علم ڏاهپ ۽ فهم جي وسيلي دين جي خدمت ڪئي. حضرت عمر بن عبدالعزيز جي گهرواري فاطمه پنهنجي مڙس سان گڏ حڪومتي ذميوارين کي نهايت سهڻي ڍنگ سان نڀايو ۽ دين جي خدمت ۾ ان جو ڀرپور ساٿ ڏنو.

امام شافعي فرمايو: ”جنهن علم جو رستو اختيار ڪيو ان جي لاءِ جنت جا در کلي ويا ۽ علم جي محبت عورت ۽ مرد ٻنهي جي لاءِ برابر آهي.”

علامه ابن قام فرمائي ٿو: ”عورت ۽ مرد ٻنهي کي الله علم ۽ دين جي اصولن ۾ برابر جو حصو ڏنو آهي ۽ عورت کي پنهنجي همت سان دين جي خدمت ڪرڻ گهرجي.”

علامه اقبال چيو:

”وجودِ زن سي هي تصويرِ ڪائنات مين رنگ

اسي ڪي ساز سي هي زندگي ڪا سوزِ درون.”

مولانا ابوالڪلام آزاد جي لکڻين ۾ ڍنگ جو حسن ۽ بلند فڪري انداز ڏيک ڏئي ٿو. هو اسان کي اهو سيکاري ٿو ته عورت جو ڪردار ڪنهن به قوم جي ترقي ۾ وسارڻ جهڙو ناهي. هو جنگ جي ميدان ۾ هجي يا گهريلو زندگي ۾ هن جو ارادو ۽ حوصلو سڀ کان وڏي طاقت آهي. حضرت زينب رضه جو ڪردار ڪربلا جي ميدان ۾ سندس بهادري ۽ قوت هر عورت جي لاءِ مشعل راهه آهي.

فلاسافرن به عورت جي عظمت تي گهڻو ڪجهه چيو آهي، سقراط جو قول آهي: ”عورت جي فطرت ۾ محبت،  نرمي ۽ قرباني جو بي مثال ڪردار ۽ اهي ئي شيون هن کي عظيم بڻائين ٿيون.”

عورت جي همت ۽ عظمت جو اهو ڍنگ اسان کي هن ڳالھه جي ياد ڏياري ٿو ته عورت معاشري جو بنياد آهي. هوءَ هڪ ماءُ جي روپ ۾ نسلن کي تربيت ڏئي ٿي، زال جي روپ ۾ مڙس جو سهارو هوندي آهي ۽ هڪ ڌيءَ جي روپ ۾ پنهنجي والدين جي اکين جو ٺار ۽ روشني هوندي آهي.