شاعري خاص ڪري ٻن موضوعن تي تمام گهڻي لکي وڃي ٿي، جيڪي موضوع خاص آھن، انهن ۾ حب الوطني ۽ رومانيت هي ٻه موضوع اهڙا آھن جن تي سڀ کان وڌيڪ شاعري ٿي آھي/ٿئي ٿي. رومانيت سان گڏ حب الوطني ۽ حب الوطني سان گڏ رومانيت شاعريءَ جا سگهارا موضوع رهيا آھن.
Read More
منشي صابر حسين جي ڪمائي ٿوري ۽ خرچ وڏو ھو. پنھنجي ٻچڙي لاءِ، آيا رکڻ ڳرو پئي لڳس. ليڪن ھڪ ته ٻارڙي جي صحت جي ڳڻتي ۽ ٻيو پنھنجي برادريءَ کان گهٽ ٿي رھڻ واري خواريءَ، اھو خرچ برداشت ڪرڻ تي مجبور ڪري وڌس. ٻار به آيا سان ريڌل ھو.
Read More
سفر ڪيڏو به آرامده هجي، سفر آخر سفر آهي ۽ انسان کي ٿَڪائي ٿو. سو جيئن ئي وڏي گهر پهتس ته چاچيءَ ۽ سئوٽ شاهنواز سان ملي وڃي ڪمري ۾ آرامي ٿيس. جهٽ ۾ ننڊ کڻي وئي. شام جو جڏهن اَکِ کُلي ته ٻاهر اڳڻ ۾ آيس.
Read More
منافقي جي حوالي سان ڪو اسان وارو سماج اڪيلو ڪونهي. دنيا ۾ ڪيترائي اهڙا سماج هئا جن ۾ جيڪڏهن ڪنهن مرد کي ڪا ڇوڪري وڻي ويندي هئي ۽ هو ان کي منع ڪندي هئي ته اهو همراهه ان ڇوڪري سان جنسي ڏاڍائي ڪري سندس پيءُ کي چاندي جا ٽيهه ٽڪرا ڏئي پاڻ سان وٺي ويندو هو ۽ پو ان ڇوڪري جا کٽن ڀاڳ ان جو پيءُ يا ڀائرن سان ڪوبه واسطو ڪونه رهندو هو.
Read More
بيڊ تي اونڌي ليٽي هن سوچڻ شروع ڪيو: “جيڪر منهنجي اڪيلائپ ختم ٿي پئي، هاڻي ته هن زندگي مان بيزاري ٿيڻ لڳي آهي.” پنجٽيهه سالن جي سورٺ ڪجهه ڏينهن کان پنهنجي اڪيلائي جي ڪري پريشان رهڻ لڳي هئي. ڪاليج ۾ به ڇوڪرين جو پريڪٽيڪل وٺندي وٺندي هو خيالن ۾ گم ٿي وئي هئي. ڪيتري ئي دير هو ڪنهن شاگردياڻي جي پريڪٽيڪل جرنل کي ويران نظرن سان تڪيندي ٿي وئي.
Read More
منهنجي ديس تي گذريل ڪيترن ڏهاڪن کان ڪاري رات ڇانيل آهي. هتي رڳو حاڪم جو حڪم هلندو آهي، حاڪم پاڻ ڪڏهن ڪڏهن ظاهر ٿيندو آهي، پر سندس ڇاڙتا حڪومتي وهنوار هلائيندا آهن. جن کي ڏسي لڳندو آهي، اهي حاڪم آهن، پر اصل حاڪم منهنجي ديس تي ڪاري رات ڪريو ويٺو آهي. هن کي سوجهري کان ڊپ لڳندو آهي، اهو بتيءَ يا ڏيئي جو سوجهرو ڪونهي،
Read More
ھڪ ڀيرو ٻيھر ساڳي حالت ۾ اچڻ کانپوءِ عبدالرحيم اڪثر سوچيندو ھو ته، اھا ھڪ پکي ۽ ٽن ٻلين واري پينٽنگ سندس ذھن تي ايڏي سوار ڇو آھي، جڏھن ماريه اھا پينٽنگ خريد ڪري آئي ھئي ته، ھن لائونج ۾ لڳائي ڇڏي ھئي، ھو جڏھن به پنھنجي بيڊروم مان نڪرندو ھو ته، سندس نظر بي ساخته ان ڏانھن کڄي ويندي ھئي… ۽ پوءِ ڪو احساس کيس گهائي ويندو ھو.
Read More
جيڪڏهن پنهنجي ايراني مُهِمن مان ڪجهه بچائي کڻي آيو هئس ته بس اهي ڪجهه کوجنائون ۽ خواهشون هيون- مون کي تهران پهچڻ ۾ هڪ مهينو لڳو هو ۽ ٽي مهينا اتان ٻاهر نڪرڻ ۾ لڳا هئا- مون ايران جي گهٽين ۾ ڪجهه ننڍڙا ۽ ٿڪائي ڇڏيندڙ ڏينهن ئي گذاريا هئا، مون کي ايترو وقت ئي نه مليو جو اتان جون خوشبوئون پنهنجي دماغ جي ان حصي ۾ لاهي سگهان ۽ انهن کي محفوظ ڪري رکان ايترو وقت ئي نه مليو جو ڪنهن سان ملان ۽ ڪو مشاهدو ڪيان- ڪيترائي جسم هئا جيڪي مون کي ان منع ڪيل زمين طرف سڏي رهيا هئا:
Read More
“مان هڪ قبيلي جي سردار جي ڌي هئس جڏهن رومي سپاهين اسان جي وسندين تي حملو ڪيو ته اسان جي سڀني مردن کي ماري ڇڏيو ۽ عورتن سان ڏاڍائي ڪري غلام طور شهر ۾ وڪڻڻ شروع ڪيو. مان ڪنهن نموني جان بچائي ڀڄي نڪتيس ۽ شهر جي گهٽين ۾ رلڻ لڳيس. مان بُک ۾ بدحال ٿيڻ لڳيس جنهن کان به مدد ٿي گهريم ان مون مان جنسي باهه وسائڻ جي ڳالهه ٿي ڪئي.
Read More
“نه ته ڇا؟” رخسار اسٽيج ڏانهن وڌندي چيس: “ڇا ڪندين تون، مون کي تنظيم مان ڪڍي ڇڏيندين نه. مان پاڻ اهڙي ڪنهن به منافق تنظيم جي ميمبر نٿي رهڻ چاهيان.” اهو چئي هو هال مان ٻاهر وڃڻ لڳي مان به اٿي هن سان گڏ ٻاهر وڃڻ لڳس.
Read More