ڪهاڻيون

اهي جيتامڙا ٻار اهي جيتامڙا پکي ڊڪَ ڊوڙ ٺينگ ٽپ ڏيندڙ وڏن جي ڀيٽ ۾ هڪ ٻئي سان وڌيڪ هري

پراڻي وقت جي ڳالهه ڪندا آهن ته ڪنهن ڳوٺ ۾ هڪ غريب هاري رهندو هو، جنهن جا ٽي پٽ علي

ڪهاڻيڪار: ڀوديو شرما (ڀارت) آشيش دويدي، ھيوسٽن ۾ سالن کان رھندو آهي. ھڪ ڏھاڙي ٻڌايائين ته پاڻ گورکپور جو رھواسي

ليکڪ: پطرس بخاري گدڙ کي کنئي کُٽي ته شھر مُنھن ڪري. مون کي به کنيو کُٽيءَ جو ھڪڙي ڏھاڙي پنھنجي

ماسي دريا خاتون جو حيدرآباد وارو گهر، هڪ روايتي خوبصورت سنڌي گهر هو، جنهن ۾ داخل ٿيڻ وقت سڀ کان

ڳچ سالن جي ڳالهه آهي ته ڪنهن جهنگ ۾ نديءَ جي ڪناري تي آباد ننڍي ڳوٺ ۾ هڪ سوداگر يعقوب

رات جا اٺ ٿيا هئا ۽ لائبريري ۾ صرف ٻه ئي ماڻهو رهجي ويا هئا. ملهار، جيڪو پنهنجي ليپ ٽاپ

سچي محبت نصيب سان ملندي آھي، سندس چھرو محويت مان تڪيندي چيم. ھُو صدا جو پياڪ، گھڻي پيتل ھئڻ باوجود