ادب

رات جا اٺ ٿيا هئا ۽ لائبريري ۾ صرف ٻه ئي ماڻهو رهجي ويا هئا. ملهار، جيڪو پنهنجي ليپ ٽاپ

سچي محبت نصيب سان ملندي آھي، سندس چھرو محويت مان تڪيندي چيم. ھُو صدا جو پياڪ، گھڻي پيتل ھئڻ باوجود

سجاول شھر ۾ ڪنھن ڪم سانگي آيو ھئس، ڪم جلدي ٿي ويو ته سوچيم ڇو نه پنھنجي پياري دوست ذوالفقار

فلورينس کان آئي، مائيڪل اينجلو کي وري پنج سال ٿي ويا ھئا. روم کان دل کٽي ٿيڻ لڳي ھئس. “روم

ٻارهن سالن جو يتيم ابراهيم ننڍيءَ بيڪريءَ تي ڪم ڪندڙ هٿ ۾ بيضن ۽ مکڻ جي هڪ ٽوڪري کڻي هوڪا

مان ڪارونجهر آهيان، مون کي سڀ چون ٿا ته مان قديم ۽ جهور جهونو ٿي ويو آهيان، پر مان جهور

نيويارڪ جي ھڪڙي نالي واري يونيورسٽيءَ جي مذھبي تعليمات جي شعبي ۾ ھڪڙو ھوشيار شاگرد، ڪن سالن کان تعليم پرائي

 ھڪ پوپٽ ھو، ننڍڙو ۽ سڄو ڳاڙھو ڳَٽُول. ھن جي پَرن تي ٻئي ڪنھن رنگ جو ٽُٻڪو به نه ھو.