بيڊ تي اونڌي ليٽي هن سوچڻ شروع ڪيو: “جيڪر منهنجي اڪيلائپ ختم ٿي پئي، هاڻي ته هن زندگي مان بيزاري ٿيڻ لڳي آهي.” پنجٽيهه سالن جي سورٺ ڪجهه ڏينهن کان پنهنجي اڪيلائي جي ڪري پريشان رهڻ لڳي هئي. ڪاليج ۾ به ڇوڪرين جو پريڪٽيڪل وٺندي وٺندي هو خيالن ۾ گم ٿي وئي هئي. ڪيتري ئي دير هو ڪنهن شاگردياڻي جي پريڪٽيڪل جرنل کي ويران نظرن سان تڪيندي ٿي وئي.
Read More
منهنجي ديس تي گذريل ڪيترن ڏهاڪن کان ڪاري رات ڇانيل آهي. هتي رڳو حاڪم جو حڪم هلندو آهي، حاڪم پاڻ ڪڏهن ڪڏهن ظاهر ٿيندو آهي، پر سندس ڇاڙتا حڪومتي وهنوار هلائيندا آهن. جن کي ڏسي لڳندو آهي، اهي حاڪم آهن، پر اصل حاڪم منهنجي ديس تي ڪاري رات ڪريو ويٺو آهي. هن کي سوجهري کان ڊپ لڳندو آهي، اهو بتيءَ يا ڏيئي جو سوجهرو ڪونهي،
Read More
“مان هڪ قبيلي جي سردار جي ڌي هئس جڏهن رومي سپاهين اسان جي وسندين تي حملو ڪيو ته اسان جي سڀني مردن کي ماري ڇڏيو ۽ عورتن سان ڏاڍائي ڪري غلام طور شهر ۾ وڪڻڻ شروع ڪيو. مان ڪنهن نموني جان بچائي ڀڄي نڪتيس ۽ شهر جي گهٽين ۾ رلڻ لڳيس. مان بُک ۾ بدحال ٿيڻ لڳيس جنهن کان به مدد ٿي گهريم ان مون مان جنسي باهه وسائڻ جي ڳالهه ٿي ڪئي.
Read More
“نه ته ڇا؟” رخسار اسٽيج ڏانهن وڌندي چيس: “ڇا ڪندين تون، مون کي تنظيم مان ڪڍي ڇڏيندين نه. مان پاڻ اهڙي ڪنهن به منافق تنظيم جي ميمبر نٿي رهڻ چاهيان.” اهو چئي هو هال مان ٻاهر وڃڻ لڳي مان به اٿي هن سان گڏ ٻاهر وڃڻ لڳس.
Read More
هوءَ بستري تي ليٽل ھئي. ڪمري جا سڀ بلب بند ھئڻ سبب اونداهي پکڙيل ھئي. ڪمري ۾ ايتري ماٺار ڇانيل هئي جو ڀت تي لڳل گهڙيال جي سيڪنڊ واري ڪانٽي جي چُرپُر جو آواز به ڪمري ۾ ٻڌڻ ۾ پئي آيو. سندس دل جو ڌڙڪو ۽ گهڙيال جي ڪانٽي جو آواز پاڻ ۾ گڏجي ويا هئا.
Read More
تون مون کي ادا ڇو چوندين آھين؟ جڏھن ته پنهنجو هڪ سٺو تعلق آھي.
تون يونيورسٽيءَ ۾ ناهين پڙھيو ڇا؟.
پاڻهي پيئي سُئي سڳي کي سوريندي، ڳالهه پڌري پٽ ٿي پوندي، “هون” وڃ ۽ ور، کن مان پل نه ٿئي. هو به حڪم سڻندي واھ مينھن ٿي ويو ڪچڙي منجهند ٽاڻو ھو، ڪمري ۾ وڇايل کٽ، جنهن جا پاوا رڱيل ھئا، ويٺي سرڪاري ڪاغذ اُٿلايائين، ماڻس به موڙو سوري اچي ڀر ۾ ويهي رهيس. ابا ھيڪي ڳالھه ڪئيان جي ڇڙٻين نه ته؟
Read More
مان شيطان آهيان منهنجو ڪم ماڻهن کي ورغلائي دينَ ۽ دنيا جي سٺن ڪمن کان پري ڪرڻ آهي. انهن کي ايترو ته پري ڪرڻو آهي جيترو هتان سج پري آهي. ماڻهو چون ٿا سج هتان تمام گهڻو پري آهي…! پر
Read More
پهريان ته هوءَ چپ چاپ ويهي هن جون ڳالهيون ٻڌندي رهي، پر پوءِ هن جي اکين ۾ بيزاري ۽ بوريت محسوس ٿيڻ لڳي. هن چيو بس ڪر، ڇڏ انهن ڪهاڻين کي، ڇا تون ڪهاڻيون لکي لکي ٿڪجين نٿو؟ جن پنن تي تون اهي ڪهاڻيون لکين ٿو اهي پنا سواءِ لفافه ٺاهڻ جي ٻئي ڪنهن به ڪم نٿا اچن. تون هڪ قابل رحم ماڻهو آهين، پر مان توتي رحم به نٿي کائي سگهان.
Read More
ملهار جي نظر جيستائين وئي ٿي، اوستائين فقط پاڻي ئي پاڻي هو. هُن جي سڄي زمين سمنڊ ڳڙڪائي ويو هو. اهوئي سمنڊ جيڪو سدائين سنڌوءَ جي ڇولين سان پيو ڌڪبو هو، اڄ ڪنهن چور وانگر اُن ملهار جي زمين چورائي ورتي هئي. سمنڊ کي هو چور سمجهندو هو، بلڪه وڏو ڌاڙيل هو، جنهن سندس آباد زمين تي ڌاڙو هنيو هو. لوڻياٺي ٿي ويل زمين هاڻ ڪنهن ڪم جي ڪونه رهي هئي.
Read More